می نویسم و از یاد میرود ....

انقدر شبکه های اجتماعی زیاد شده که ادم یادش میره کجا رو داشته کجارو نداشته . کجاها چیا مینوشته . حتی رمز ورود به هر کدومو چند بار میزنم تا رمز درست یادم بیاد !!!

خلاصه ش اینکه من هر جایی که مینویسم به خاطر مخاطب خاصی هست ک یه روزی اونجا بوده یا هنوزم هست . مثل فیسبوک یا اینستاگرام یا توییتر یا لینکدین یا هر جایی که بشه ی کپشن یا بیو یا هر چیزی نوشت. فقط غم انگیزیش همینه که یادت میره اونجارو ی روزی به چه بهنونه خط خطی کردی و کی برات مهمن بوده .

خلاصه اینکه ما هر جا نوشتیم و خوندیم و عر زدیم کسی به دادمون نرسید . کسی نگفت خرت ب چن من !

ته تهش علی موند و حوضش . من موندمو کلی خاطره که هر چن وقت یه بار یه گورستونی ثبتشون کردم و بعد هزار سالم خوندمشون و های های گریه کردم واسه دل خودم .

ولی حال میکنم ! با این حالت غم انگیز نوستالژیک طوری بی صاحاب مونده حال میکنم :))

پس مینویسم هر جا که نوشتنی باشد !!

با مخاطب یا بی مخاطب . ما را خواه از لا ب لای نوشته هامون پیدا کن . خواهی برو جفا کن اصن !

امشب در سر باید شوری داشت ؟!...