حاشیه امن

نه غار تنهایی دارم , نه همدم روزای سختی و نه حتی کسیکه به چشام نگاه کنه و بگه هیچی نگو , فهمیدم ...

همیشه خودم بودم و با سیلی صورتمو سرخ کردم که مبادا آب توو دل کسی تکون بخوره . مبادا از دردی که سهم منه کسی دیگه آسیب ببینه .

همه قصه هامو میزارم به وقتش بگم

به وقتش برای اونی که هنوز زاده نشده

شاید اینجا , همدم کودکی های نکرده

اینجا که دست خودمم بهش نرسه !

پ ن : ماهی یکبار طوفانی میشم . از درد و گند فیزیکیش که بگذریم , روح و روانم هم شره میکنه روی تمام غصه های عالم و بدا به حال کسیکه در همین نزدیکی باشه :))
حتی 1 بار در ماه هم نمیخوان بفهمنمون :/

امشب در سر باید شوری داشت ؟!...